Uzayan yollar boyunca içimde kol gibi gezen bir sıkıntı yine arkadaş oldu bana.Her gelişimde kilometresini ezberlediğim şu yolları aşındırdığımı sanan ben aslında her defasında aşınanıymışım.Belirli sayılı günler içerisinde her sana gelişim hükümsüz günlerimin hükmünü giydiriyordu üzerime.Ve zaman azaldıkça basamak betonlara çarpan ben oluyordum.
Aslında beni ne zaman yoruyordu ne yolları ezberlemek.Fakat beklemek,özlemek öyle yoruyor ki..Bir yaz daha geçti artık mevsim sonbahar ben böyle bir sonbahar daha istemiyorum. Bir güz,bir ayrılık daha.. Sevmiyorum ayrılıklar mevsimini doğanın yeşilliğini alıp ağaçları yapraksız,çiçekleri solduran,sarartan hazan mevsimini.Ağaçlar üzerinde terk edilmiş kuş yuvaları.Bilmiyorum hep soğuk kaldı bu mevsim bana hiç alışamadım ona alışmadım o,donuk gözlerle tabiatı sarıya boyayan görünüşüne.
Sonbaharın serin rüzgarlarına,sağnak yağmurlarını bırakıyorum seni o, mevsimin hüzün dolu bakışları ile sararmaya başlamış yarınlarına teslim ediyorum.Sana varlığım birşey ifade etseydi yokluğum daha çok şey ifade ederdi.Sen görseydin içimde kopan sessiz haykırışı vurgun yemişcesine tüm duygularım.Duymuyorum,bakıyor ama görmüyorum,hissetmiyorum yine ertelermiydin başka bir zamana sevgini ? Unuturmuydun vefayı.
Ve bir anons yolcu kalmasın! Hangi vurdum duymazın duyarsızlılığından geçtimse kendimden,kırılmış umutlarım..
Bir zaman sonra ki gelişi nasipsiz bilip kabulleniyor yüreğim çaresiz..Onunla öğreniyorum bir zaman sonra onsuz yaşamayı.